Eigenlijk valt het weer wat tegen, maar toch gaan we naar het strand vandaag, naar de zee met Willem Kloos en zijn gedicht Van de zee.

Aan Frederik van Eeden

De Zee, de Zee klotst voort in eindeloze deining,
De Zee, waarin mijn Ziel zichzelf weerspiegeld ziet;
De Zee is als mijn Ziel in wezen en verschijning,
Zij is een levend schoon en kent zichzelve niet.

Zij wist zichzelven af in eeuwige verreining,
En wendt zich altijd òm en keert weer waar zij vliedt,
Zij drukt zichzelven uit in duizenderlij lijning,
En zingt een eeuwig-blij en eeuwig-klagend lied.

O, Zee was Ik als Gij in àl uw onbewustheid,
Dàn zou ik eerst gehéél en gróót gelukkig zijn;

Dán had ik eerst geen lust naar menselijke belustheid
Op menselijke vreugd en menselijke pijn;

Dan wàs mijn Ziel een Zee, en hare zelfgerustheid
Zou, wijl Zij groter is dan Gij, nóg groter zijn.

Vorige week was er al Nachtzwemmen, vandaag is het warm genoeg voor een duik in het zwembad. De dichter duikt, schreef Willem Jan Otten.

Voorbij. Geen vorm zo uitgebalanceerd
of hij verdwijnt, geen plons zo elegant
of hij vergaat, in kringen, onbestemd.
Een salto telt zolang de plank nog trilt,
zolang het meisje op de rand van het bassin
me ziet, hoe ik mijn haren schud.

En dan heb je werk, en werk je ’s nachts. Terwijl iedereen slaapt waak ik over de wereld. Veel liever zou ik gaan Nachtzwemmen, met Hagar Peters.

De maan rolt een loper
van licht op het water.
We waden ernaar
naakt in het donker
raken niet verloren
langs de baan van de maan
van licht door het water
alleen zichtbaar
voor dat van elkaar
in ons lichaam.

Een ding is zeker: hoe het vanavond ook afloopt, volgende week is er geen voetbal meer. Geen WK althans. Dus nog een keer een voetbal gerelateerd thema. Voetbal op tv, met commentaar van Evert ter Napel. Theun de Vries krijgt er Rijmdwang van.

Ik lijd psychosomatisch
Onder zijn explicaties

Ik raak in een crisis
Door zijn analyses

Ik krijg neuroses
Van zijn prognoses

Zijn neutraal commentaar
Brengt mij op een brancard

Ik reageer als een relnicht
Op zijn tactisch inzicht

Een ‘bal tegen de bips’
Bezorgt mij bad trips

Zijn zinloze feiten
Doen mijn geest splijten

Ik word gek
Van zijn gekwek

Ik word stapel
Van Evert ten Napel

2.
En dan ziet u hier heel mooi
dat dit gebied rood wordt, donkerrood,
de neuronen vuren hier als gekken
er gebeurt van alles, en het bijzondere is
dat niet alleen dit gebied actief is!
Ook linksboven kleurt het nu
toch wel heel intens oranje!
Als een bosbrand slaat de opwinding
in het brein om zich heen, we zien
de herten wegrennen, we horen de
schrille wanhoop van de vogels, het
knetteren van dierenhuid.

1.
Stil lig je in de witte buis
een tunnel van sneeuw waar je
geen engel in kunt maken
je bent heel kalm
totdat de zwarte letters komen

geef aan welk woord er niet
sterft smeekt stijgt stevent
welke is niet
stout stevig stoer slim
volgende opgave
rechts staat tot links als boven staat
tot diepte, 2+2=5, probeer zo snel mogelijk
druk op de

0.
Naar het instituut.
U neemt de tweede afslag links en loopt over de parkeerplaats.
De hoofdingang is aan uw rechterkant.

Diep in die dor aarde flonker vuurwerke
van water en skuif kontinente deksel
vir deksel fossielbeendere toe. Plaashekke
staan nou op toeka se seevloer waar draadheinings vreksels
van die droogte vang: visnette skeef gespan
deur die son. Soos ‘n Eduardiaanse spieël lê die soutpan.

Die plaashuis, riempiestoele, die wind. Kopervase
waarin gesigte vertrek tot ou Griekse maskers.
Twee wit grafte op die rantjie. Die séance’e
van die geestesoog: in die lugspieël springs marsbankers.

Dis slegs hy nog, die seun; maar hy’s net naweekboer.
Soos goue sakhorlosies tik snags die dakpampoene
met geslote fosfor. Die Eurythmics jaag die hoenders
smiddae op, daar lê rock-ensiklopedieë oor die vloer.

Of je nu wil of niet, je komt er niet onderuit. Het WK voetbal is begonnen. Nederland heeft de eerste winst op zak, 2-0 tegen Denemarken. Paul van Ostaijen schreef een mooi gedicht, getiteld Voetbalmatch

Hip Hip Hoe

Hoe
Hoe

Sienjaal!

Knallende voeten
Paarswitte lijnen en roodzwarte

Herauten

Duikt de bal op
Sliert een waaier van zand
Losbrekend patos
Witte wegen: lijnen van spelend licht
Ritmus van de alomvattende wellust

Lopen lopen
Slechts met het éne doel
Half back
en center
Bots!

Terreinwinst
Ekstaze

Op de tribunes
elektriese innerlikheid
Ongeduld
Valt de bijl!…
Aarzelen de spelers?
De grootste vreugd is winnen of sterven

Psyche:
Oprukken oprukken
Marsj van het stormbataljon
Vooruit vooruit
Fatum simfonie
Eén ritme

Saamgedrongen in een hoek
Bliksem die flits
Autosireen

Goal!!!

Op de foto: de voetbalpoppetjes van Bakker Bart van 4 jaar geleden.

Morgen mogen we voor de derde keer in een jaar weer het stemhokje in. Altijd weer die keuzes. En wat brengt het ons?

De staatkunde is een zwaai van vreemde strijdigheden,
Gedoodverfd met den schijn van billijkheid en reden.
Een maalstroom van bedrog voor Ouderdom en Jeugd,
Een doolhof voor ‘t verstand, een valstrik voor de Deugd.
Zij draait een groot geweld van scherp getande raderen
Voor de oogen van het Volk, en dikwijls van ’s Lands Vaderen.
Zij groeit in achterdocht en slinkse veinzerij,
Haar leuze is willekeur, haar einde Dwinglandij.

Het gedicht Staatkunde is van Simon Stijl (1731-1804), de foto is genomen tijdens de Europees Parlement verkiezingen van 4 juni 2009.

Het is 1 juni, vandaag begint de maand van het spannende boek onder de titel Mørd en dødslag. Een mooi moment om wat aandacht te besteden aan moord en doodslag in de poëzie. Wat gebeurd er op een Verloren zaterdagmiddag? Lees het in het gedicht van Arnon Grunberg.

Ze werkt op een kantoor dat in renovaties doet.
Ze heeft een tafel, een raam, een telefoon en een
grote zwarte stoel.
Ze zit de hele dag naast een thermoskan koffie en
kijkt naar pizzeria Piccolini waar mannen met
tuinslangen stoelen schoonspuiten.
Af en toe haalt ze een kam door haar haar.
Ze werd ziek en kon een paar dagen niet komen.
Toen kwam ze terug en op een verloren
zaterdagmiddag is ze gewurgd door haar vriend.
Nog dagen later zeiden mensen uit de straat als ze
elkaar tegenkwamen:
Toch zonde hè van die meid.

Op de foto een recreatie van de klassieke scène uit de Britse SF/misdaad serie Life on Mars.

Laat de muziek maar spreken deze week, zoals Alfred van Haskerland dat ook doet in zijn gedicht adagio sostenuto.

ik speelde dagelijks sonates
en eenmaal zachter dan tevoren
terwijl ik dacht dat je ‘t niet kon horen
de Mondschein die jouw voorkeur had
je bracht het loodwit als een kuif op water
zodat de golfslag al maar wilder werd
en grauwe wolken leek te raken

nu rondden bleke handen het palet
je volle aandacht kreeg mijn spel
terwijl jouw fluitend hoortoestel
de slotmaat tergend overtroefde
riep je plots de componist bij naam