DiDi

Genoeg gevoetbald, tijd voor andere zaken, voor een Magnetic resonance imaging scanner bijvoorbeeld, zoals in het onderstaande gedicht van Floor Buschenhenke.

2.
En dan ziet u hier heel mooi
dat dit gebied rood wordt, donkerrood,
de neuronen vuren hier als gekken
er gebeurt van alles, en het bijzondere is
dat niet alleen dit gebied actief is!
Ook linksboven kleurt het nu
toch wel heel intens oranje!
Als een bosbrand slaat de opwinding
in het brein om zich heen, we zien
de herten wegrennen, we horen de
schrille wanhoop van de vogels, het
knetteren van dierenhuid.

1.
Stil lig je in de witte buis
een tunnel van sneeuw waar je
geen engel in kunt maken
je bent heel kalm
totdat de zwarte letters komen

geef aan welk woord er niet
sterft smeekt stijgt stevent
welke is niet
stout stevig stoer slim
volgende opgave
rechts staat tot links als boven staat
tot diepte, 2+2=5, probeer zo snel mogelijk
druk op de

0.
Naar het instituut.
U neemt de tweede afslag links en loopt over de parkeerplaats.
De hoofdingang is aan uw rechterkant.

We blijven in voetbalsferen. Zuid-Afrika, behalve een land van voetbal, rugby, townships en safari ook een land van poëzie. Het gedicht heet Ambience Afrikaans en is geschreven door Charl-Pierre Naudé

Diep in die dor aarde flonker vuurwerke
van water en skuif kontinente deksel
vir deksel fossielbeendere toe. Plaashekke
staan nou op toeka se seevloer waar draadheinings vreksels
van die droogte vang: visnette skeef gespan
deur die son. Soos ‘n Eduardiaanse spieël lê die soutpan.

Die plaashuis, riempiestoele, die wind. Kopervase
waarin gesigte vertrek tot ou Griekse maskers.
Twee wit grafte op die rantjie. Die séance’e
van die geestesoog: in die lugspieël springs marsbankers.

Dis slegs hy nog, die seun; maar hy’s net naweekboer.
Soos goue sakhorlosies tik snags die dakpampoene
met geslote fosfor. Die Eurythmics jaag die hoenders
smiddae op, daar lê rock-ensiklopedieë oor die vloer.

Of je nu wil of niet, je komt er niet onderuit. Het WK voetbal is begonnen. Nederland heeft de eerste winst op zak, 2-0 tegen Denemarken. Paul van Ostaijen schreef een mooi gedicht, getiteld Voetbalmatch

Hip Hip Hoe

Hoe
Hoe

Sienjaal!

Knallende voeten
Paarswitte lijnen en roodzwarte

Herauten

Duikt de bal op
Sliert een waaier van zand
Losbrekend patos
Witte wegen: lijnen van spelend licht
Ritmus van de alomvattende wellust

Lopen lopen
Slechts met het éne doel
Half back
en center
Bots!

Terreinwinst
Ekstaze

Op de tribunes
elektriese innerlikheid
Ongeduld
Valt de bijl!…
Aarzelen de spelers?
De grootste vreugd is winnen of sterven

Psyche:
Oprukken oprukken
Marsj van het stormbataljon
Vooruit vooruit
Fatum simfonie
Eén ritme

Saamgedrongen in een hoek
Bliksem die flits
Autosireen

Goal!!!

Op de foto: de voetbalpoppetjes van Bakker Bart van 4 jaar geleden.

Morgen mogen we voor de derde keer in een jaar weer het stemhokje in. Altijd weer die keuzes. En wat brengt het ons?

De staatkunde is een zwaai van vreemde strijdigheden,
Gedoodverfd met den schijn van billijkheid en reden.
Een maalstroom van bedrog voor Ouderdom en Jeugd,
Een doolhof voor ‘t verstand, een valstrik voor de Deugd.
Zij draait een groot geweld van scherp getande raderen
Voor de oogen van het Volk, en dikwijls van ’s Lands Vaderen.
Zij groeit in achterdocht en slinkse veinzerij,
Haar leuze is willekeur, haar einde Dwinglandij.

Het gedicht Staatkunde is van Simon Stijl (1731-1804), de foto is genomen tijdens de Europees Parlement verkiezingen van 4 juni 2009.

Het is 1 juni, vandaag begint de maand van het spannende boek onder de titel Mørd en dødslag. Een mooi moment om wat aandacht te besteden aan moord en doodslag in de poëzie. Wat gebeurd er op een Verloren zaterdagmiddag? Lees het in het gedicht van Arnon Grunberg.

Ze werkt op een kantoor dat in renovaties doet.
Ze heeft een tafel, een raam, een telefoon en een
grote zwarte stoel.
Ze zit de hele dag naast een thermoskan koffie en
kijkt naar pizzeria Piccolini waar mannen met
tuinslangen stoelen schoonspuiten.
Af en toe haalt ze een kam door haar haar.
Ze werd ziek en kon een paar dagen niet komen.
Toen kwam ze terug en op een verloren
zaterdagmiddag is ze gewurgd door haar vriend.
Nog dagen later zeiden mensen uit de straat als ze
elkaar tegenkwamen:
Toch zonde hè van die meid.

Op de foto een recreatie van de klassieke scène uit de Britse SF/misdaad serie Life on Mars.