DiDi

Deel twee van het drieluik Geloof, Hoop en Liefde gaat over hoop. Al is het maar een Sprankje zoals in het volgende gedicht van Martin Bril.

Roken, zo lees ik op mijn pakje
John Player Special, veroorzaakt
Dodelijke longkanker, waaruit
Je kunt opmaken dat er ook
Longkanker is die niet dodelijk is

Een sprankje hoop, maar meer
Ook niet, en wat is trouwens
Een sprankje, wie weet dat nog?

De foto uit de oude doos heb ik genomen in 2006, naar aanleiding van bovenstaand gedicht.

Een drieluik: Geloof, Hoop en Liefde. Drie thema’s voor de prijs van een. Laten we beginnen met geloof. En geen betere dichter die daar bij past dan J.A. dèr Mouw, het hogere nastreven maar het dagelijkse er niet om laten (zoals dat zo passend op de bloemlezing Je bent de wolken en je bent de hei staat vermeld).

God’s wijze liefde had ‘t heelal geschapen:
Vol lente, net als de appelbomen bloeien;
Weldadig-groen liet voor het vee Hij groeien
Het gras, voor ons doperwtjes en knolrapen,

‘T varken om spek en ham, om wol de schapen,
Om boter, kaas, melk, leer, vlees, been de koeien;
Waar steden zijn, liet hij rivieren vloeien;
Het zonlicht spaarde Hij uit, als wij toch slapen.

De sterren schiep Hij, om de weg te wijzen
Aan brave kooplui op stoutmoed’ge reizen;
Hij schiep kaneel, kruidnagels, appelsientjes,

Het ijzer voor de ploeg, het hout voor huizen,
Hij schiep het zink voor waterleidingbuizen,
En ‘t goud voor ringen, horloges en tientjes.

Hoop komt in DiDi 136 aan bod, de liefde moet wachten tot DiDi 137.

Steeds vaker vraag ik mij af, heb ik dit thema nu wel of niet al eens eerder gedaan? Voor mijn eigen gemak heb ik daarom een overzichtslijstje gemaakt met daarop de tot nog toe voorbijgekomen thema’s. En voor jullie gemak deel ik dat hier. In de rechter bovenhoek vindt je ook altijd een link naar deze lijst.

Een overzicht van de eerste 100 thema’s die op Miwian.nl geplaatst werden vind je hier.

Ik ga weer eens met verf en kwasten aan de slag. Op doek, niet op de muur. Die muren komen later wel. Ik zit aan fluorescerend groen te denken, maar blauw is ook mooi. Zoals in het gedicht van Hans Andreus De blauwe bussen.

Er rijden blauwe bussen
door de wijnrode straten
er lopen paarse mensen
alle mensen zijn paars.

En er staan lila luchten
rondom de gele zon met
het meer oranje zonlicht
boven de schotse daken.

Maar alles is gelogen
want alles hier is grijs
alleen de bussen rijden
blauw maar eenzaam de straat uit.

De foto is genomen op het strand van Bergen aan Zee vorige week, de nabewerking levert een resultaat op dat aan Rothko doet denken en vormt de inspiratie om de kwast weer eens op te pakken.

Hoe de stemming er in te houden vraagt Arthur Lava in het volgende gedicht. Goeie vraag.

Hé bermtoerist
langs de uitvalsweg van je verlangens.

Hé vaandelzwaaier
op de afslag Wanhoop-Noord.

Laat je toch niet verneuken man,
je hoofd is echt geen voddenkraam
vol vergane geestdrift.
Wie heeft je dat ooit wijsgemaakt?

Kom op, de vlegeljaren zijn
nog altijd op de pof.
Vannacht gaan we de kroegen af
en maken zelfbedrog het hof.