DiDi

Laten we het nu eens niet over het weer hebben want daar wordt je toch alleen maar humeurig van…

Mijn humeur is als spaghetti die
te lang bleef liggen in de klamme
uren durende minuten van november
gestruikeld over de r

en te humeurig om terug op te staan
te humeurig om te blijven liggen zelfs te humeurig
om ook maar iets anders te bedenken
waarvoor het niet te humeurig is

Hoofdpijn hebben bv.

Het gedicht is van Jo Govaerts, de spaghetti at ik 11 december 2008.

Vijf weken terug was ik nog blij dat de sneeuw een week bleef liggen zodat ik het als thema kon brengen Ondertussen ben ik er moe van. Vanochtend lag er alweer een sneeuwdekentje over de wereld, in ieder geval over mijn stukje van de wereld. En het land, Het land is moe in het gedicht van Drs. P.

Het land is moe
De hemel grijs
De wind is koud
Zo koud als ijs
Mijn jas is dun
De kleur is vaal
De weg is lang
De boom is kaal

Mijn rug is krom
En macht is recht
De lucht is vuil
Het brood is slecht
Het dak is lek
De vloer is rot
De ruit is stuk
Het kind is zot

La la la la
Etcetera

De muur is klam
Het licht is zwak
De hond is vals
De stoel is wrak
Het geld is krap
Het brood is slecht
Of had ik dat
Al eens gezegd?

Het oog is dof
Het bloed is rood
Het haar is grijs
Het paard is dood
Het vlees is taai
Het werk is zwaar
Het bier is duur
Het lied is klaar

Het zelfportret is van vorige week woensdag, toen er ook al een vers pak sneeuw was gevallen. Ook toen werd ik er al moe van

Het is maar verdomd koud vandaag, wat mij betreft wordt het tijd voor een lente zonnetje, zoals in Paul Rodenko’s gedicht Februarizon

Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano’s.
De populieren werpen met een schoolse nijging
elkaar een bal vol vogelstemmen toe
en héél hoog schildert een onzichtbaar vliegtuig
helblauwe bloemen op helblauwe zijde.

De zon speelt aan mijn voeten als een ernstig kind.
Ik draag het donzen masker van
de eerste lentewind.

Hier komt de regen met bakken uit de hemel, elders in het land is het sneeuw, of hagel, misschien zelfs wel ijzel. Het zout is op, de goede voornemens zijn mislukt, tijd voor de blues.

Geen geld.
Geen vuur.
Geen speed.

Geen krant.
Geen wonder.
Geen weed.

Geen brood.
Geen tijd.
Geen weet.

Geen klote.
Geen donder.
Geen reet.

Het gedicht is van Jules Deelder en heet Blues on tuesday.