DiDi

Waar doe ik voor? vraag ik mij wel eens af. De eerste 100 DiDi’s werden door een stuk meer mensen meegespeeld, hoewel het tegen het einde ook rustiger was, misschien zelfs wel het einde heeft ingeluid. Goed, we hebben het allemaal druk, druk, druk, en zelf ben ik ook niet iemand die overal leest er reageert.

Niet dat ik er mee stoppen wil, ik ga minimaal door tot nummer 25 en daarna evalueren. En dan nog eentje om een half jaar vol te maken. Nog 4 om tot de 30 te komen…

Het gedicht van deze week komt van Job Degenaar en heet Het gaat totdat het niet meer gaat

Zoals het voelt als je je arm
wilt leggen om haar middel

en je tilt, maar hij lijkt
opeens wel van beton -

Je ogen volgen de late vogel
die gedragen op de stormwind

zijn mogelijkheden aftast
boven het rusteloze water,

een zwarte plek, al haast
versmolten met het donker -

De vanzelfsprekendheid
waarmee je je dagen sleet,

hoeveel wonder school daarin,
hoe vanzelfsprekend

verdween die ook

Beestjes. Kleine kriebelende, friemelende beestjes. Insecten dus. Van bezige bijtjes tot nijvere spinnen. Of de Kakkerlak, zoals in het gedicht van Koos Geerds.

Wij bikken, wij bakken, wij putten, wij poten,
wij paffen, wij puffen, wij deppen, wij dopen,
wij tappen, wij typen, wij boeten, wij bijten,
wij bieden, wij baden, wij dieven, wij duiden

de petten, de pitten, de peten, de pot,
de daken, de doeken, de dekens, de dot,
de kiespijn, de kieskauw, de kookpot, de kruik,
het bokbier, de bierbuik, de bouwdoos, de bruid,

het heethoofd, het hinkhof, de hoogheid, de huid,
de hofheer, de houtmijt, de helhond, het huis,
de baker, de beker, de bakker, het brood,
de doerak, de duivel, de drugspuit, de dood.

Sinds een paar dagen volg ik @GeheimDagboek op twitter, iedere dag citaten uit bijna 60 jaar dagboeken van Hans Warren. Vanochtend bij de bibliotheek maar eens gekeken of ze daar wat van hadden en deel 16 meegenomen, de jaren 1984-1987.
De bijdrage komt ook van Hans Warren, want naast dagboek schrijver was Warren ook dichter. De titel luid heel toepasselijk Een datum.

Wat deed ik
op twintig juli negentien zeven en veertig,
is dat ooit te achterhalen?
Ja, heel precies.
Wel tien dagboekbladen
vol liefdesverdriet en hoerigheid.
Ik heb het nagelezen,
dat lang vergeten spel van lust en leed
en ben nu terneergeslagen
wegens die man van vijf en twintig, toen,
en wegens de boreling van die dag,
die elkaar zeven en twintig jaar later
zouden ontmoeten, om hetzlefde spel
opnieuw op te voeren.

Het thema van vandaag kwam zomaar naar beneden vallen: regen. Ik ben de afgelopen 2 dagen net iets te vaak nat geregend om het leuk te kunnen vinden. Overwegingen en conclusie bij regen van Jacques Hamelink is dan ook een uitermate toepasselijk gedicht.

Het verschil tussen het uitzicht uit een zolderraam in de Dapperbuurt
en een kijkje in de etalage van een sexshop op de Nieuwendijk
is misschien niet zozeer dat tussen Bloem en mij als wel
een verschil in tijd en toevallige omstandigheid,
bij dezelfde motregen. Zit in een dildo,
zit in friet uit de muur poëzie?
zijn academische vragen. Die zit op zich in niets
en zo bestaat ze voort, een vonk
waarvan geen vuur is, minder omlijsting dan visie,
het werk van een windvlaag uit een steeg,
en er is, de hele Divina Commedia ten spijt,
geen ander leven dan dit, vaak drabbig,
meestal wansmakelijk en altijd hartgrondig,
waarop ze is aangewezen.