DiDi

Nederland leest Oeroeg. Ik las het boekje de afgelopen dagen en dacht: daar kunnen we met DiDi ook wel wat mee doen. Bij deze. Mijn bijdrage is het gedicht Het meer van H.B. Peeters (1825-1893), het deed mij denken aan het meer Telaga Hideung.

Het meer is lieflijk,
Wanneer de maan
Haar licht er over
En weer laat gaan;
Haar stralen slingren
Op ‘t water snel,
Als gouden aders
OP blauwend vel.

Het is zo lachend,
Wen in zijn plas
De boom zich spiegelt,
Als in een glas,
En met zijn blaadren
In ‘t water plast,
En zijne voeten
Er baadt en wast.

Het is betoverend,
Ziet er het heer
Der kleine starren
Des nachts op neer;
Het is, als had men
Het rijkst gesteent
Uit heel de wereld
Er in vereend.

Maar ook bedriegend
Is de effen plas:
‘t Gevaar is onder
‘t Bekoorlijk glas:
Want weet, daar kan zich
Een rots versteekt,
Waarop het vaartuig
Des schippers breekt.

Het meer is ijslijk:
Zo men de blik
Ten grond liet dalen,
Greep ons de schrik;
Want op de bodem
Is morsig slijk,
Er liggen beendren
Van menig lijk.

Je moet onderwerpen nooit te ver weg zoeken, zeker niet als je net als ik ziek in bed ligt. Ziek is dus het thema van vandaag.
Ook de bijdrage zoek ik niet ver. Van voormalig stadsdichter Joost Zwagermans hangt in het MCA, het lokale ziekenhuis, het volgende gedicht getiteld Op zaal

Belde om de nachtzuster.
Om haar vingers waarmee zij het piekend haar
voor mijn ogen vandaan strijkt. Kopje thee
graag en de kosmos van vandaag. Komt ze
even later terug, brand ik mijn handen
aan de mok, slurp in vogelvlucht de zaal wakker,
lispelend boven damp en droesem over God
Die in het bed hiernaast ook in Zijn slaap
wat ligt te praten. Een organist speelt
walsend musdruil aan het raam. Val van dak
het bed weer in en bid mijn thee naarbinnen.

De blaadjes vallen van de bomen, het waait en regent, het is weer tijd voor spruitjes en bokbier. Het is weer najaar.

De maan was zilver en de nacht was indigo
en door de bomen van het park speelde de wind -
was het niet zo, chérie, was het niet zo?
en was de ganse wereld ons niet welgezind:
de vogels en de bloemen en het kleine balkon
en alles wat de nacht tezamen vindt?

Nu kwijnen asters in een schrale zon,
de blauwe bloemen van het najaar trachten
nog moed genoeg te verzamelen voor de nachten
van dit bruinrood en grijs seizoen.

God heeft een oude linnenkast geopend
en wij kunnen niet uit haar geur vandaan
en haastig door het bruin der wouden lopend
ontmoeten wij snachts plotseling de maan,
die wat verwaaider is, minder gevaarlijk
en minder snel tot slechte daad bereid
en bovenal veel minder wonderbaarlijk
dan ’s zomers, als een meisje om hem schreit.

Het gedicht heet Najaar en is van Koos Schuur, de foto heet Falling Leaves.

Wie gaat er mee dansen?

Boven dit eindeloos moeras:
helblauwe vogel, af en aan.

In de eeuwige woestijn;
o, karavaan.

Over de zee een schip, alleen,
van horizon in horizon.

En in mijn leven het gedicht,
waarin gij danst met ogen dicht.

Het gedicht heet Bolero van Ravel en is van Gerrit Achterberg. Op de foto de stilstaande voorstelling la Danza, la Memoria van Linda Anneveld. Zie hier voor meer info.