DiDi

Afgelopen weekend fietste ik langs het Noordhollands kanaal naar het Alkmaardermeer toe. Veel polderlandschap onderweg, en altijd weer een fascinerend gezicht. Bovenstaande panorama foto nam ik vanaf de Zuiddijk richting het dorp Zuidschermer. Een bijpassend gedicht komt van, alweer, Chris J. van Geel en heet heel toepasselijk: Polder.

Een tekst zo mooi en helder
als in een juninacht de polder,
door in de grond begraven mensen uitgedacht,
door schrikdraad en door sloot omheind.

Een reiger langs de waterkant.
Een slak met uitgestoken horens. Overal
onzichtbare nesten in het gras.
De nacht valt nooit in slaap.

Door alle drukte rondom juridisch gehakketak helemaal vergeten het thema voor deze week te presenteren. Bij deze alsnog, het thema: Vergeten. En geen mooier gedicht dan, dan dat van Neeltje Maria Min.

Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Vorige week waren we nog op reis, nu zijn we over de grens. Er is natuurlijk genoeg Nederlandse poëzie om uit te kiezen, maar ook over de grens wordt er driftig gedicht. Het idee is om deze week eens een dichter van over de grens in de schijnwerpers te zetten. Liefst dan wel weer in vertaling, dat leest lekkerder.

De dichters onder ons moeten misschien hun eigen grenzen gaan opzoeken, door bijvoorbeeld juist weer wel een woordje Frans aan hun werk toe te voegen.

Mijn keuze voor deze week is het gedicht Hun eenzame bazen van W.H. Auden in de vertaling van Arie van der Krogt.

Gestrekt in mijn ligstoel lekker languit
In de schaduw luisterend naar het tuingeluid,
Dacht ik, het is eigenlijk heel terecht
Dat vogels en groente de taal is ontzegd.

Een roodborstje vliegt, maar een naam heeft hij niet;
Hij kent alleen maar het roodborstjeslied.
En ritselende bloemen wachten tot ooit

Een derde, misschien, met stuifmeel strooit.

Niet één van hen is tot liegen in staat
En niet één van hen weet dat hij sterven gaat
En niet één van hen kan met ritme en rijm,
Voor de tijd verantwoordelijk zijn.

Laat de taal maar over aan hun eenzame bazen,
Die de dagen tellen en op brieven azen;
Ook wij zijn bij lachen en huilen niet stil,
Maar taal is nodig, voor wie woord houden wil.

(more…)

Dichters op Dinsdag gaat op reis, dus pak je koffer en laat je verwonderen. Zoals Willem Hussem bijvoorbeeld:

op een omgekeerde fiets
vastgebonden aan het imperiaal
rijdt een auto over de wolken

Er is een winkelstraat in Alkmaar die zo heet, maar daar wou ik het niet over hebben. Laat, door het verstrijken van de tijd. Want de tijd ging ook deze week te snel.
Mijn bijdrage komt van Jos de Haes en heet Nacht.

De vlerken van het kwaad
werden gezien op het dak
en torenspits, want laat
is ‘t vlees verhit en zwak.

Ook de engel werd gezien,
hij dreef in blinderijl
en tekende onvoorzien
hier rood daar zwart een spijl.